Met MSN heb ik kennisgemaakt via mijn kinderen en via de cursus Digitaal Inlichtingen Werk. Ik moest toen met een collega elders een oefening doen voor de al@din chat. Ik deed me voor als een puber die vrij onzorgvuldig om informatie vroeg. De collega elders raakte behoorlijk geïrriteerd over mijn manier van vragen stellen (terwijl ik toch nog vrij zorgvuldig formuleerde) en uiteindelijk heb ik hem maar opgebeld en voorgesteld om te stoppen. Hij had er gewoon niets mee. Ik vond het een heel laagdrempelige manier om mensen op weg te helpen in hun zoektocht naar informatie, want je moet wel heel handig zijn om gelijk heel veel antwoorden te kunnen geven.
Natuurlijk vraagt chatten veel van de formatie, maar we moeten blijven dromen.....Vooral voor jongeren die met hun huiswerk bezig zijn kan dit een manier zijn om te laten zien dat een bibliotheek nog best eens handig kan zijn.
Het is me zelfs gelukt om een chatvenstertje op mijn blog te krijgen, dankzij de reactie van 23 dingen op de poging van Lydilis. Dat is het voordeel als je wat achteraan sukkelt.
Wie wil - ik ben wel in voor een chatje.
Tenslotte lijkt het me heel handig voor onze 7 vestigingen om bijvoorbeeld bij de informatiebalie steeds de mogelijkheid van chatten te hebben met collega's die ook bij de informatiebalie zitten. Lijkt me minder omslachtig dan al die kleine mailtjes, die soms wel lijken op chatten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
okee, ik wil best wel een chatje wagen met jou...
Ben ook weer met een ding bezig, maar wil best even wat afwisseling..
Maar nu ben jíj er niet...
helaas..
Ik herken dat wel. Dat 'opgejaagd' gevoel als je iemand met de chat helpt om een informatievraag op te lossen. Terwijl jij aan het zoeken gaat, blijft het stil op de chat en weet die ander niet dat je voor hem bezig bent. Laatst was ik heel druk bezig om voor een chatter iets uit te zoeken, krijg je zo'n pissige opmerking "hee krijg ik nog antwoord, ik moet zo weg".
Een reactie posten